ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ - Ιερισσιώτες Στην Ιστορία τους… ουδέποτε πρόδωσαν (Φώτο)

Γράφει ο Θεολόγης Ν. Χασάπης, Υποστράτηγος Ε.Α. (Π.Σ.) - Πληροφορικός

Στις 12/12/2012 μετά από τις εορταστικές εκδηλώσεις για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης προσέφερα δωρεά στο Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα το κυνηγετικό όπλο του
Μακεδονομάχου Ιερισσιώτη οπλαρχηγού Καπετάν Γιώργη Γιαγλή, όπως με διαβεβαίωσε ο Διευθυντής κύριος Νικόλτσιος, θα δημιουργηθεί ειδικό σταντ στο οποίο οι επισκέπτες θα μπορούν να δουν τόσο το δωρηθέν όπλο όσο και τα παράσημα του Καπετάν Γιώργη Γιαγλή.

Με την ευκαιρία θα ήθελα να πω ότι το όπλο περιήλθε νόμιμα στην κατοχή μου από έναν Ουρανοπολίτη κυνηγό που το αγόρασε από τον ιερομόναχο Δαμασκηνό ο οποίος συμπαραστάθηκε στα γηρατειά του τον εν λόγω Οπλαρχηγό. Η ιστορία του είναι γνωστή και ειδικότερα το τέλος του στο Ιερισσιώτικο κελί στις Καρυές του Αγίου Όρους του Τιμίου Προδρόμου. Οι Βούλγαροι οι οποίοι έτρεφαν μεγάλο μίσος για τον Καπετάν Γιώργη Γιαγλή, στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο έστειλαν στην Ιερισσό έναν λόχο με το Γερμανικό στρατό κατοχής για να συλλάβει και να οδηγήσει σε βουλγαρικό δικαστήριο τον εν λόγω οπλαρχηγό για τα γεγονότα στο χωριό Καρατζακιοΐ, στο οποίο ο Καπετάν Γιαγλής επετέθει κατά του Βούλγαρου κομιτατζή Τάσκα, σφάζοντας και πολλούς από τους άμαχους, διότι ο Τάσκα είχε σκοτώσει την οικογένεια του οπλαρχηγού Μουτούση από την Αγ. Βαρβάρα Χαλκιδικής. Παρά το γεγονός ότι οι Βούλγαροι παρέμεναν για 2 χρόνια στην Ιερισσό δεν μπόρεσαν να βρουν τον Καπετάν Γιαγλή ο οποίος όπως προελέχθη ζούσε στο Άγιο Όρος και είχε χειροτονηθεί καλόγερος. Ουδείς Ιερισσιώτης, από όσους γνώριζαν το μυστικό τον πρόδωσε, ουδείς Χαλκιδικιώτης, ουδείς Έλληνας και ειδικότερα κανένας καλόγερος, έτσι ο Καπετάν Γιαγλής εκοιμήθει κατά τη μοναστική έκφραση το 1946 πλήρης ημερών.

Στους συμπατριώτες μου λοιπόν αφιερώνω ένα ποίημά μου από την ανέκδοτη ποιητική μου συλλογή «ΕΝΑΤΗ ΩΡΑ…»:

«Ο χρησμός»

Έστειλαν πρέσβεις και λεφτά με δώρα και με κύρος

και ζήτησαν να πάρουν τον χρησμό απ’ το μαντείο

που έβλεπε τους οιωνούς και έδινε τους χρησμούς

στα κράτη για όλα τα μελλούμενα ευχάριστα και μη.

Και ήρθε η απάντηση από ένα άσπρο περιστέρι

που είχε φωνή ανθρώπινη και μίλαγε γλυκά

καθόταν δε στο δέντρο της ζωής και του θανάτου

στη λίμνη Κρυσταλλία.

Μία βραχνή σκληρή φωνή ανέβαινε,

μες στους καπνούς που γέμιζαν το χώρο,

ήταν η φωνή της μάντισσας της Σίβυλλας

που έστεκε χλωμή, σκυφτή και έμοιαζε σαν να ‘ταν πεθαμένη.

Μίλαγε δε πολύ αργά, συρτά και δυνατά

στο άσπρο περιστέρι, που μάτωνε η μύτη του

κι έμοιαζε σαν χαμένο

Να πας να πεις για τον χρησμό σ’ αυτούς που περιμένουν

το κόκαλο που είδα εγώ ήταν γεμάτο αίματα

είναι καιρός να κάνουνε, θυσίες και τρισάγια

πα στο βαμμένο χώμα,

που πότε μοιάζει με χρυσό και πότε με πορφύρα

και πίνει αίμα ανθρώπινο ζεστό ή ξεραμένο.

Χτυπούν τα σήμαντρα βαριά, χτυπούν και οι καμπάνες

μα τη μεγάλη απόφαση την πήρανε οι μάνες

στέλνουν τους γιούς στον πόλεμο, τις κόρες να δουλεύουν

και ζώνονται τα άρματα και πολεμούν τον Χάρο.

Μονάχα τα βλαστάρια τους, τα νιούτσικα παιδάκια

μένουν στο σπίτι και αγρυπνούν και όλο περιμένουν

ν’ ακούσουν μάνες και γιαγιές ν’ ακούσουν χαμογέλιο

ν’ ακούσουν το τραγούδι τους την ώρα που θα πλέκουν

ή θα υφαίνουν ύφασμα στον αργαλειό τα βράδια.

Θεέ μου δώσ’ τους δύναμη, στείλε τον Αϊ-Γιώργη

να καμακώσει δράκοντες να σφάξει τους δαιμόνους

μ’ ένα ασημένιο δίκοπο στο μέρος της καρδιάς τους

για να μη νοιώσουνε ποτέ οι άνθρωποι εκεί 

φόβο και απογοήτευση απ’ τον σκληρό αγώνα

μ’ αγρίμια και με τέρατα

από την αποκάλυψη του Ευαγγελιστή μας.

http://respentza.blogspot.gr