Μια μουσική ιστορία, δύναμη και κουράγιο για τη συνέχεια. Ξόρκι στους φόβους και στα δύσκολα των ημερών. Συντροφιά για μια ζωή… «Αλλιώς», όπως είναι και ο τίτλος του νέο CD της Δήμητρας Γαλάνη, το οποίο θα παρουσιάσει τη Δευτέρα 12 Μαΐου, στο «Fix Factory of Sound» (26ης Οκτωβρίου 15, τηλ. 2310/500.670). Με αφορμή τη συναυλία αυτή, μιλάει στον «ΑτΚ» για την… «ηρωίδα» της νέας της δουλειάς, για την τέχνη ως δέσμευση ζωής, αλλά και αντίδοτο στην ερημιά της ψυχής, ενώ περιγράφει ως πιο χρήσιμο τον καλλιτέχνη που μέσα από το έργο του ασκεί ελεύθερα «πολιτική».
«Αλλιώς» ο τίτλος του νέου σας δίσκου, «Αλλιώς» πώς δηλαδή;
«Aλλιώς» πρώτα απ” όλα από αυτό που ήταν μέχρι τώρα. Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με αυτά που συμβαίνουν γύρω μας αλλά και με αυτά που συμβαίνουν μέσα μας. Εχω την αίσθηση ότι υπάρχει ανάγκη για μια πιο εσωτερική αναζήτηση, που έχει να κάνει μ” εμάς τους ίδιους, τις αξίες μας, γενικότερα τις επιλογές μας. Μια πνευματικότητα που προ πολλού έχει χαθεί. Βρισκόμαστε, πιστεύω, σε μια οριακή στιγμή σε παγκόσμιο επίπεδο και είναι στο χέρι μας αν θα συνεχίσουμε να αυτοκαταστρεφόμαστε ή θα προχωρήσουμε μπροστά. Σαν να κλείνει ένα τεράστιο κεφάλαιο του πολιτισμού μας και παίρνει τη θέση του κάτι άλλο. Το τι θα είναι αυτό εξαρτάται από εμάς.
Ο δίσκος μοιάζει και ένα πολιτικό σχόλιο σ” όσα συμβαίνουν. Ερμηνεύετε για παράδειγμα και «έλιωνε τότε το εγώ μέσα στο εμείς» στο τραγούδι «Καινούργιο Εμείς».
Οι στίχοι του Παρασκευά Καρασούλου έχουν μια βαθιά κοινωνική χροιά και οδήγησαν τις μουσικές μας. Ο δίσκος έχει αρχή, μέση και τέλος, κάτι σαν σενάριο πίσω από τα τραγούδια. Η ιστορία μιας γυναίκας όπου κάποιο ξημέρωμα ξυπνάει από ένα εφιάλτη συνειδητοποιώντας ότι η ζωή της έχει πιάσει πάτο, όλα γύρω της της φαίνονται ξένα και αποφασίζει να προχωρήσει τη ζωή της αλλάζοντας πρώτα απ” όλα την ίδια. Ετσι ξαναβλέπει τα πράγματα «Αλλιώς» και συμφιλιώνεται με τον εαυτό της, τη μοναχικότητά της, τον έρωτά της, τις σχέσεις της και της απόψεις της για τη ζωή και τον κόσμο γύρω της. Ολα αυτά με την ελπίδα για το καλύτερο και με τη δύναμη της συνειδητότητας. Ο δίσκος καταλήγει με το τραγούδι «Περιουσία» που έχουμε γράψει με τον Παρασκευά από το ’90, και που είναι περισσότερο επίκαιρο παρά ποτέ. «Δεν έχω άλλη περιουσία απ” την ψύχη μου, ούτε και θέλω…» και τέλος ένας μικρός επίλογος με τον τίτλο «Μπορεί» που τονίζει τη σχέση μας με το χρόνο… «Μπορεί μια μέρα να “ναι αιώνας, μπορεί και να “ναι μια στιγμή, μπορεί και να “ναι ένας χειμώνας που ξέχασε ν” αποσυρθεί αρκεί ο χρόνος να “σαι εσύ…», μιας και εμείς οφείλουμε να ορίζουμε το χρόνο και τη στιγμή και όχι οι φόβοι μας. Αυτή είναι η κεντρική ιστορία που «τρέχει» το δίσκο, αλλά ανεξάρτητα από αυτό, το κάθε τραγούδι ακούγεται και μεμονωμένα. Είναι μια θέση και στάση ζωής μέσα από το λόγο και τη μουσική μας, που μας δίνει το κουράγιο και τη δύναμη για την όποια συνέχεια. Και αν μπορούμε να το κάνουμε εμείς, γιατί να μην μπορούν και οι άλλοι. Αν μπορούμε αυτό να το μοιραστούμε με τον κόσμο, σημαίνει ότι έχουμε κάνει κάτι για το γενικότερο καλό.
Δεδομένων των αλλαγών στο δισκογραφικό τοπίο, ποια μπορεί να είναι η διαδρομή ενός δίσκου σήμερα; Πού απέτυχε η δισκογραφία;
Εχουν γίνει πολλά λάθη στην αγορά και αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. Είναι και αυτό ένα πολιτικό θέμα. Ζούμε τα υπερμεγέθη, τα άπληστα μονοπώλια, που με τη βοήθεια της τεχνολογίας μπορούν να ελέγχουν σχεδόν σε απόλυτο βαθμό πλέον το πολιτιστικό προϊόν. Μπορούμε ακόμη να αντισταθούμε σε αυτό, και ιδιαίτερα το πιο «ψαγμένο» κοινό. Ολα είναι στο χέρι μας. Αν πιστεύουμε ότι η τέχνη που αγαπάμε μας κάνει καλό, αν θέλουμε να μας συντροφεύει στη χαρά, στη λύπη μας, στην κάθε μας στιγμή, πρέπει να τη στηρίξουμε για να συνεχίσει να υπάρχει στη ζωή μας. Να την αγοράζουμε και να τη διαδίδουμε. Γιατί πίσω από την κάθε τέχνη υπάρχουν άνθρωποι που την παράγουν και ζουν από αυτό. Οι καλλιτέχνες δεν είναι… χομπίστες. Η τέχνη είναι σκοπός και δέσμευση ζωής. Αν δεν το συνειδητοποιήσουμε αυτό, όλα θα σιωπήσουν και θα είμαστε έρημοι, χωρίς ταυτότητα και μνήμη. Δυστυχώς στη χώρα μας θυμόμαστε τους ποιητές μας μόνον όταν ζοριζόμαστε. Και τότε τους ανακαλούμε για να σώσουμε την ψυχή μας. Αυτό είναι έλλειμμα παιδείας και πολιτισμού και πρέπει να αλλάξει για να πάμε μπροστά. Κανείς δεν θα μας βοηθήσει γι” αυτό. Μόνοι μας πρέπει να βρούμε τον τρόπο. Και θα το κάνουμε. Αλλωστε πάντα μόνοι μας βρίσκαμε τις λύσεις…
Πώς βλέπετε το γεγονός ότι πολλοί καλλιτέχνες κατεβαίνουν στην πολιτική; Και πώς στέκεστε απέναντι στους νέους κομματικούς σχηματισμούς;
Δεν είμαι πολύ σύμφωνη μ” αυτό. Το ότι ένας ταλαντούχος καλλιτέχνης είναι συνδεδεμένος και σε διάλογο με την κοινωνία δε σημαίνει ότι μπορεί να γίνει και καλός επαγγελματίας πολιτικός. Πολύ σπάνια το έχουμε δει να συμβαίνει αυτό. Είναι πιο χρήσιμος ο καλλιτέχνης που μέσα από το έργο του ασκεί ελεύθερα «πολιτική» και όχι μέσα από κομματικούς μηχανισμούς που αντίθετα του περιορίζουν τις ελευθερίες προκειμένου να είναι «πολιτικά ορθός». Οσο για τους νέους σχηματισμούς, είναι πολύ νωρίς για να έχει κανείς μια άποψη. Ο καιρός θα δείξει… Εδώ όμως θέλω να πω ότι θεωρώ υποτιμητικό τον τρόπο που μας χειρίζονται τα ΜΜΕ, τα οποία προσπαθούν συνεχώς να μας στερήσουν αυτόν το χρόνο που είναι απαραίτητος για να αφομοιώσουμε και να καταλάβουμε αυτό που συμβαίνει γύρω μας και μαζί ό,τι καινούργιο ετοιμάζεται. Μα τόσο πολύ υποτιμάται αυτός ο λαός! Νομίζω ότι είμαστε σε θέση να αποφασίσουμε για την τύχη μας και το μέλλον μας. Δεν είναι για αστεία και παρορμητισμούς αυτές οι εκλογές.
agelioforos.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου